| |
Iron Fire - Blade Of Triumph Eens even kijken: Iron Savior, Iron Clad, Iron Mask, Iron Maiden en nu dus ook Iron Fire, wat vertaald kan worden als ijzer vuurtje!
Alle gekheid op een stokje, maar laat ik maar eens met wat feitelijke informatie beginnen.
Iron Fire komt uit Denemarken, overigens het enige land in Scandinavië dat niet bekend staat als een land waar constant kwaliteitsbands vandaan komen, men hakt hier met het traditional/power-metal bijltje en is reeds sinds 1995 bij elkaar, maar het enige lid uit de originele line-up is zanger en oprichter van de band; Martin Steene. De overige leden zijn (voor zover ik kan nagaan) allemaal actief sinds het laatste album, Revenge getiteld, dit dateert uit 2006. Leeftijden van de bandleden variëren overigens van 19(!) tot 32 jaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik verder niet zo bekent ben met de band dus wat “Blade Of Triumph” me gaat brengen is ook nog een verrassing.
Het is dat ik nog enigszins research gedaan heb maar bij het zien van de hoes had toch al gauw 80% van de metalpopulatie geroepen dat we hier met een viking/folk band te maken hebben, maar niets is minder waar we hebben hier namelijk te maken met een traditional/power-metal band met een vleugje hardrock, namen als HammerFall, Edguy en in mindere mate (het komt qua epiek niet in de buurt) Rhapsody (of fire) komen bovenborrelen na de eerste luisterbeurt. Zeker wat teksten betreft komt Iron Fire het dichtst in de buurt bij de jolige Tempeliers uit Zweden, alleen op een of andere manier lukt het Iron Fire minder goed om te heroïek erin te krijgen dan de Zweedse collega’s, het mist zogezegd een beetje het gevoel van authenticiteit.
Dan de nummers het begint met opener ‘Dragonheart’, een titel die waarschijnlijk verder is uit gemelkt dan Pokémon, de gitaren klinken lekker maar de zanglijn past naar mijn mening niet helemaal bij het gepingel dat gitaristen JJ en Kirk laten horen. Maar na een paar keer het ietwat irritante refreintje herhaalt te hebben komt toch nog een lekkere solo maar toch kan ook een flitsende solo dat nummer niet hoger tillen dan de grijze middelmaat. Het volgende nummer is ‘Bloodbath of Knights’, een ruigere titel en inderdaad ook een wat ruiger nummer met beter aansluitende zanglijnen en warempel weer een solo. Dan volgt ‘Dawn Of Victory’ (rings a bell doesn’t it?) dat een wat wat meer hakt dan de voorgaande nummers maar ook hier word het refreintje na een tijd behoorlijk irritant, en dit geldt eigenlijk voor het hele album; Leuke intro, vervelende zanglijnen met teksten die een beetje eentonig worden, redelijke solo, 6x het refrein en dat nog 10 keer herhalen.
Eindbeoordeling;
Maar hoe graag ik de cd ook de grond in zou schrijven lukt me dat toch niet, over het geheel heerst (net als bij HammerFall overigens) een gevoel van oprechtheid en een gevoel van ambitie, wat zeker door de powermetalscene gewaardeerd zal worden, maar voor mij, die al een tijdje lang niet meer zo’n powerfreak meer is dan dat hij was, komt het allemaal wat eentonig over en allemaal niet bijster origineel over, redelijke gitaristen en een dertien in een dozijn zanger kom je er bij mij niet mee. Aan de fans van heroïsche powermetal is dit album wel besteed maar ik laat deze plaat mooi voor wat het is.
Tracklisting;
1 Dragonheart
2 Bloodbath of Knights
3 Dawn of Victory
4 Lord of the Labyrinth
5 Bridges Will Burn
6 Follow the Sign
7 Steel Invaders
8 Jackal's Eye
9 Legend of the Magic Sword
10 Gladiators Path
11 Blade of Triumph
Door; Brummus
Links;
Iron Fire
PimbolinovichonSunday 17 June 2007 - 22:46:14  Read/Post Comment: 0
| |
|
| |
Alles op deze website draagt © ME Metalhour 2007 - 2012.
Zonder toestemming mag er niks van deze pagina voor potentiële commercie gebruikt worden.
ME Corpse is niet aansprakelijk te stellen voor acties van bezoekers. ('Notice & Takedown' policy!)
This website is by far best viewed with Mozilla Firefox.
